Hasło: acedia

acedia [gr.], beztroska, obojętność wyrażająca się w smutku i duchowej pustce; od IV w. w duchowości zakonnej określana jako największa pokusa, duchowy przesyt; już Atanazy określił a. jako "mor, co niszczy w południe" (Ps 91,6); za klas. uznawany był opis a. dokonany przez Ewagriusza z Pontu, który zaliczył ją do 8 złych myśli; Kasjan określił a. jako wadę (vitium) duchowości; Grzegorz I, który wydzielił tylko 7 zasadniczych wad (vitia principalia), zaliczył a. do smutku (tristitia); w średniowieczu interpretowana była jako "zniechęcenie do dobrego działania i smutek w odniesieniu do spraw duchowych" (Tomasz z Akwinu), a w naukach moralnych określana jako lenistwo i ociężałość; w późnym średniowieczu (F. Petrarca) rozumiana także jako melancholia; w życiu duchowym syndrom wypalenia rel., przejawiający się w przygnębieniu i braku motywacji do zaangażowania; jest uwarunkowana m.in. brakiem stymulacji zewn. (np. długotrwałe odosobnienie, monotonia życia w celi zakonnej).
Zrób sobie idealną wycenę na okna drewniane najwyższej jakości w najlepszej cenie. To tylko u nas. - hotel katowice - księgowa warszawa